Lieve Alexander,

Ik had Papa, mama en Ria gevraagd iets te schrijven voor op jouw site. Nu ik ook zelf wat voor je wil schrijven, realiseer ik me wat ik van ze gevraagd heb. Het is niet makkelijk. Ik heb er veel verschillende gevoelens bij; verdriet,  ongeloof, radeloos. Want het dringt steeds meer tot me door dat je echt niet meer terug komt. Ik weet dat wel, maar vaak kan ik gewoon nog steeds niet geloven dat het waar is. Dan  hoor ik je stem nog in mijn gedachten en met bepaalde situaties hoor ik jou een opmerking maken en moet ik grinniken.
Want lachen moest ik vaak om jou! Jouw opmerkingen, verhalen, grapjes. Vorig jaar met mama's verjaardag hadden we allebei net een digitale camera. We hebben wat afgelachen om die rare foto's die we van iedereen hadden gemaakt! En ik ben zo blij dat we dat gedaan hebben. Nu heb ik heel veel foto's van jou, in situaties waarin ik je liefste zag; heel veel schik hebben!!

Speciaal voor jou heb ik me een beetje in jouw werk en hobby gestoken. Ik moest natuurlijk behoorlijk veel over de computer leren, als ik een website voor jou wou maken. Ik hoop dat je em een beetje mooi vindt. Ik weet dat als jij hem had gemaakt hij natuurlijk veel mooier en flitsender zou zijn, maar ik hoop toch dat je een beetje trots op me bent. (voor iemand die denkt dat je in een 16x CDR speler  16 cd's kunt stoppen hahaha  :-) )

Ik hoop in ieder geval dat veel mensen jouw site zullen bezoeken, het gastenboek tekenen en misschien hebben heel veel mensen wel wat steun aan deze site. Want er zijn een heleboel mensen die heel erg verdrietig zijn dat je er niet meer bent.

We missen je verschrikkelijk, Alexander. Houd een plaatsje voor ons vrij daar boven, zodat we straks weer allemaal bij elkaar kunnen zijn en deze verschrikkelijke periode achter ons kunnen laten!!

Ik hou van je!!

Xxx-jes van je zus Leoni