Lieve Alexander,

Leoni vroeg ons een stukje voor je nieuwe site te schrijven. Vindt het erg moeilijk. Ik kan schrijven dat we je zo erg missen, maar dat weet je.

Ik moet ook steeds denken aan toen je geboren werd. Jij en ik met z'n tweetjes. De dokter zei dat het nog uren zou duren en de zuster ging ook maar weg. Papa stond naar buiten te turen, want het zou nog niet komen. Toen ik zei dat je eraan kwam, geloofde niemand ons. Tot ze je hoorde huilde en toen was het grote paniek. We hebben maar 26 jaar van je kunnen genieten.

Om al je streken moeten we nog steeds lachen, heel even maar, dan slaat het weer om in verdriet. De schrik van zaterdag 3 januari komen we niet meer te boven.

Lieve jongen, ik hoop dat ik je nog eens zal zien, je hoort wel eens dat iemand een dierbare nog weleens ziet. Ik wacht tot het mij overkomt….

Heel veel liefs van mama en papa